Οι Χούθι «πυρπόλησαν» τη Συμφωνία της Μέκκας-Απέτυχε το τεστ συλλογικής άμυνας
Μόλις έναν μήνα μετά την υπογραφή της Συμφωνίας Κοινής Άμυνας της Μέκκας από Σαουδική Αραβία, Τουρκία και Πακιστάν, οι επιθέσεις των Χούθι μετατρέπονται στο πρώτο πραγματικό τεστ της – και ταυτόχρονα αποκαλύπτουν το βασικό της κενό. Η συμφωνία, που υπογράφηκε στις 7 Αυγούστου, προβλέπει ρητά ότι ένοπλη επίθεση εναντίον ενός από τα τρία κράτη θεωρείται επίθεση εναντίον όλων, με στόχο τη δημιουργία συλλογικής αποτροπής. Το τεστ ήρθε πολύ γρηγορότερα απ' όσο αναμενόταν. Οι Χούθι εξαπέλυσαν κύμα πυραυλικών και μη επανδρωμένων επιθέσεων κατά σαουδαραβικών στόχων, με δεκάδες τραυματίες, ενώ στις τελευταίες επιθέσεις επλήγησαν οι περιοχές Khamis Mushait, Abha και Taif. Παράλληλα, οι Χούθι έχουν διευρύνει τον έλεγχό τους προς την Ερυθρά Θάλασσα και το στρατηγικής σημασίας Μπαμπ ελ Μαντέμπ. Η αντίφαση εμφανίστηκε στο Πακιστάν. Ο υπουργός Άμυνας Khawaja Asif δήλωσε αρχικά ότι μια απρόκλητη επίθεση ή μεταφορά του πολέμου από την Υεμένη στη Σαουδική Αραβία θα ενεργοποιούσε τη Συμφωνία της Μέκκας. Μόλις μία ημέρα αργότερα, όμως, το πακιστανικό ΥΠΕΞ διευκρίνισε ότι δεν διεξάγεται καμία συζήτηση για στρατιωτική αντίδραση στο πλαίσιο της συμφωνίας, σημειώνοντας ότι το Ισλαμαμπάντ θα ενεργήσει «όταν έρθει η ώρα». Διαβάστε επίσης: Σαουδική Αραβία: Τουλάχιστον 13 τραυματίες από επιθέσεις των Χούθ ι Εδώ ακριβώς βρίσκεται το πρόβλημα για την αξιοπιστία της συμφωνίας. Η επίθεση που υποτίθεται ότι θα ενεργοποιούσε τη συλλογική άμυνα έχει ήδη συμβεί, χωρίς μέχρι στιγμής να ενεργοποιείται κοινή στρατιωτική απάντηση. Δεν σημαίνει νομικά ότι η συμφωνία «ακυρώθηκε», αλλά πολιτικά περιορίζει την αποτρεπτική της αξία: εάν ένας αντίπαλος μπορεί να πλήξει το έδαφος ενός μέλους χωρίς άμεση αντίδραση των άλλων δύο, το μήνυμα της αυτόματης συλλογικής αποτροπής αποδυναμώνεται. Η πίεση στο Ριάντ είναι πλέον διπλή. Εκτός από τις επιθέσεις των Χούθι από την Υεμένη, η Σαουδική Αραβία ανακοίνωσε ότι drones που εκτοξεύθηκαν από το Ιράκ έπληξαν τον κρίσιμο αγωγό East-West, αναγκάζοντας τις Αρχές να διακόψουν τη λειτουργία του. Η Βαγδάτη επιβεβαίωσε ότι οι επιθέσεις προήλθαν από ιρακινό έδαφος, ενώ περιφερειακές πηγές κάνουν λόγο για αυξανόμενο συντονισμό μεταξύ Χούθι και φιλοϊρανικών ιρακινών οργανώσεων. Έτσι, η Συμφωνία της Μέκκας βρίσκεται μπροστά σε ένα παράδοξο: σχεδιάστηκε για να καταστήσει σαφές ότι επίθεση σε έναν σημαίνει επίθεση σε όλους, αλλά στην πρώτη μεγάλη κρίση Τουρκία και Πακιστάν βρίσκονται αντιμέτωπες με το πολιτικό και στρατιωτικό κόστος εφαρμογής αυτής ακριβώς της δέσμευσης. Οι Χούθι επομένως δεν «ακυρώνουν» τυπικά τη συμφωνία, δοκιμάζουν εάν πρόκειται για πραγματική συμμαχία συλλογικής άμυνας ή κυρίως για μια ισχυρή πολιτική διακήρυξη αποτροπής.