Υπόσχεση στα παιδιά, έχει άλλη βαρύτητα.
Η σχέση της Πολιτείας με τη νέα γενιά κρίνεται και στα απλά. Στα συγκεκριμένα. Σε εκείνα που δεν χρειάζονται μεγάλες αναλύσεις, αλλά πολιτική βούληση, σωστό σχεδιασμό και ικανότητα υλοποίησης. Το θέμα των κλιματιστικών στα σχολεία είναι ακριβώς ένα τέτοιο ζήτημα. Τον Σεπτέμβριο του 2023 δόθηκε η δέσμευση ότι τα σχολεία θα αποκτήσουν κλιματισμό μέσα σε συγκεκριμένο χρονικό ορίζοντα. Η δέσμευση επαναλήφθηκε και το 2024. Σήμερα, τρία χρόνια μετά, η συζήτηση παραμένει ανοιχτή και ο ορίζοντας μετακινείται. Εδώ δεν υπάρχουν σοβαρές δικαιολογίες που μπορούν να κρυφτούν πίσω από την πολυπλοκότητα της πολιτικής. Δεν πρόκειται για ένα ζήτημα που εξαρτάται από διεθνείς εξελίξεις ή από παράγοντες έξω από τον έλεγχο της κυβέρνησης. Είναι ένα πρακτικό έργο. Χρειάζεται να γνωρίζεις τι θέλεις να κάνεις, πόσο κοστίζει, πόσο χρόνο χρειάζεται και αν μπορείς να το πραγματοποιήσεις. Αυτά έπρεπε να είναι γνωστά πριν από την υπόσχεση. Όχι μετά. Και αυτό έχει ιδιαίτερη σημασία επειδή η υπόσχεση δεν δόθηκε μόνο στην κοινωνία. Δόθηκε στα παιδιά. Μια υπόσχεση προς έναν ενήλικο έχει τη βαρύτητά της. Μια υπόσχεση προς ένα παιδί έχει άλλη βαρύτητα. Γιατί το παιδί δεν έχει ακόμη μάθει να αντιμετωπίζει τις λέξεις της εξουσίας με καχυποψία. Όταν του λες ότι κάτι θα γίνει, περιμένει ότι θα γίνει. Γι’ αυτό δεν πρέπει να ενοχλούμαστε από την αντίδραση των μαθητών. Μπορεί να διαμαρτύρονται για την αφόρητη ζέστη στις αίθουσες. Μπορεί, όμως, να διαμαρτύρονται και για κάτι βαθύτερο που είναι η απόσταση ανάμεσα στην υπόσχεση και στην πράξη. Και αυτή η απόσταση τραυματίζει την εμπιστοσύνη. Τα σημερινά δεκαπεντάχρονα είναι οι αυριανοί δεκαεπτάχρονοι και δεκαοκτάχρονοι. Είναι οι νέοι πολίτες αυτού του τόπου. Εκείνοι που αύριο θα συμμετέχουν, θα ψηφίζουν, θα κρίνουν και θα απαιτούν. Αν θέλουμε ενεργούς πολίτες, πρέπει να τους δώσουμε έναν λόγο να εμπιστεύονται την Πολιτεία. Η δημοκρατία δεν οικοδομείται μόνο με θεσμούς και νόμους. Οικοδομείται και με το παράδειγμα. Και το παράδειγμα είναι απλό. Όταν λέμε κάτι, το κάνουμε. Ίσως γι’ αυτό, αντί να απορούμε γιατί οι άνθρωποι στέκονται απέναντι στην Πολιτεία, θα πρέπει κάποτε να αναρωτηθούμε τι τους οδήγησε εκεί. Η απογοήτευση από την πολιτική δεν αρχίζει πάντοτε από τα μεγάλα. Αρχίζει συχνά από μια υπόσχεση που δεν τηρήθηκε. Από ένα «θα γίνει» που έμεινε «θα γίνει». Και αν υπάρχει μια υπόσχεση που οφείλουμε να προσέχουμε περισσότερο από κάθε άλλη, είναι αυτή που δίνουμε στα παιδιά. Γιατί η νέα γενιά δεν χρειάζεται να της υποσχεθούμε έναν καλύτερο κόσμο. Χρειάζεται να της αποδείξουμε ότι ο λόγος της Πολιτείας έχει ακόμη αξία. Αν δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι, ας μην το υποσχεθούμε. Αλλά όταν το υποσχεθούμε, ας το κάνουμε.