Ανήκε στον ίδιο και στα όνειρά μας
<div><img loading="lazy" width="1024" height="667" src="https://www.tanea.gr/wp-content/uploads/2026/09/5321547-2-e1789141686672-1024x667.jpg" class="attachment-large size-large wp-post-image" alt="" style="margin-bottom: 15px;" decoding="async" loading="lazy" srcset="https://www.tanea.gr/wp-content/uploads/2026/09/5321547-2-e1789141686672-1024x667.jpg 1024w, https://www.tanea.gr/wp-content/uploads/2026/09/5321547-2-e1789141686672-300x195.jpg 300w, https://www.tanea.gr/wp-content/uploads/2026/09/5321547-2-e1789141686672-768x500.jpg 768w, https://www.tanea.gr/wp-content/uploads/2026/09/5321547-2-e1789141686672-1536x1001.jpg 1536w, https://www.tanea.gr/wp-content/uploads/2026/09/5321547-2-e1789141686672-2048x1334.jpg 2048w" sizes="(max-width: 1024px) 100vw, 1024px" /></div>Πριν από λίγα χρόνια, ο ηθοποιός και σκηνοθέτης Γιάννος Περλέγκας μού είχε πει σε κάποια συνέντευξη ότι ο καημός, το «αχ» του Μάρκου Βαμβακάρη είναι, στην ουσία, ίδιος με τον καημό του Τόμας Μπέρνχαρντ. Ο τρόπος που τον εκφράζουν, ο καθένας μέσα από την κουλτούρα του και τις «αποσκευές» του, είναι διαφορετικός. Το σκεφτόμουν προχθές […]