Διαχρονικοί του Ελληνισμού Εφιάλτες
ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΦΙΑΛΤΗ ΤΩΝ ΘΕΡΜΟΠΥΛΩΝ ΣΤΟΥΣ ΕΦΙΑΛΤΕΣ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ Η Ιστορία των λαών δεν γράφεται μόνο με θυσίες και κατορθώματα. Γράφεται και με σκοτεινές πράξεις ανθρώπων που, την κρίσιμη ώρα, τοποθετούν το προσωπικό συμφέρον πάνω από την κοινή μοίρα. Απέναντι στους υπερασπιστές της δημοκρατίας και της ελευθερίας εμφανίζονται οι διαχρονικοί Εφιάλτες: εκείνοι που γνωρίζουν το κρυφό μονοπάτι και το υποδεικνύουν στον εχθρό, στον πολιτικό αντίπαλο. Στις Θερμοπύλες, το 480 π.Χ ., ο Εφιάλτης αποκάλυψε στους Πέρσες τη δίοδο που επέτρεψε την υπερκέραση των ελληνικών δυνάμεων. Το όνομά του έπαψε να ανήκει αποκλειστικά σε έναν άνθρωπο. Έγινε σύμβολο της προδοσίας, της συναλλαγής με τον ισχυρό και της εγκατάλειψης των ανθρώπων που αντιστέκονται. Το 1204, στον Μεσαίωνα, μέσα στις δυναστικές συγκρούσεις, στις πολιορκίες και στους ανταγωνισμούς για την εξουσία, επανέρχεται το ίδιο ηθικό ερώτημα: μέχρι πού μπορεί να φθάσει κάποιος για έναν θρόνο; Όταν κάποιος Αλέξιος Δ΄ Άγγελος ζητεί ξένη επέμβαση για να επικρατήσει επί των συμπατριωτών του, οι προσωπικές του φιλοδοξίες γίνονται ρωγμές στα τείχη και παραδίνει την ίδια του την πατρίδα, την Πόλη στους Λατίνους και στους Βενετούς. ‘Σταυροφόρους’. Η Επανάσταση του 1821 ανέδειξε απαράμιλλο ηρωισμό, αλλά γνώρισε επίσης εμφύλιες συγκρούσεις, ιδιοτέλειες και υπονομεύσεις. Η δίψα για εξουσία έστρεψε επαναστάτες εναντίον επαναστατών, ενώ ο αγώνας παρέμενε αβέβαιος. Προδοσίες όπως του Δημήτριου Νενέκου και του Πήλιου Γούση δεν είναι μοναδικές. Προδοσία και έγκλημα μεγάλο ήταν και η δολοφονία του Καποδίστρια. Το 1922, η Μικρασιατική Καταστροφή άφησε πίσω της νεκρούς, ξεριζωμό και συντρίμμια. Οι ευθύνες της βασιλικής, πολιτικής και στρατιωτικής ηγεσίας ήταν ασήκωτες και οδήγησαν στη Δίκη των Έξι και στην εκτέλεση έξι καταδικασθέντων. Το έπος του 1940 ακολούθησε η Κατοχή του 1941–1944. Τότε, δίπλα στην Αντίσταση, εμφανίστηκαν οι κατοχικές κυβερνήσεις και οι συνεργάτες των κατακτητών. Η γερμανοφιλία, που μετατράπηκε σε ενεργό υπηρεσία προς τον κατακτητή, εξελίχθηκε σε προδοσία. Με τον όρο “δωσίλογοι” χαρακτηρίζονται οι συνεργάτες των κατακτητών όπως οι κυβερνήσεις Τσολάκογλου, Λογοθετόπουλου και Ράλλη, τα Τάγματα Ασφαλείας, οι καταδότες και οι μαυραγορίτες. Οι τελευταίοι απέκτησαν αμύθητα πλούτη λόγω της κατοχής . Πολλοί από τους τελευταίους πλούτισαν εκμεταλλευόμενοι την πείνα και τη δυστυχία Τότε στην Ελλάδα, σήμερα στην Κύπρο η κατοχή είναι πηγή αθέμιτου, ανήθικου νεοπλουτισμού. Το 1955-1959 η ΕΟΚΑ αντιμετώπισε την προδοσία πληροφοριοδοτών που έθετε ανθρώπινες ζωές σε κίνδυνο. Ακριβώς γι’ αυτό τον λόγο εκτελέστηκαν δεκάδες πρόσωπα με τον Κεραυνό, τον Πιπίνο και άλλους να διαφεύγουν στην Αγγλία. Το 1974 εάλω η μισή Κύπρος . Το πραξικόπημα της χούντας και των συνεργών της υπονόμευσε την Κυπριακή Δημοκρατία και ακολούθησε η τουρκική εισβολή. Οι ευθύνες των πραξικοπηματιών είναι βαρύτατες· η ευθύνη της Τουρκίας για την εισβολή και την κατοχή παραμένει ακέραιη. Οι νεκροί, οι αγνοούμενοι, οι εγκλωβισμένοι και οι πρόσφυγες απαιτούν ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ. Ατιμώρητα παραμένουν τα εγκλήματα της Τουρκίας όπως ατιμώρητοι έμειναν για το εγκληματικό πραξικόπημα ο Γκιζίκης, ο Μπονάνος, ο Γεωργίτσης, ο Κομπόκης και άλλοι θρασύδειλοι προδότες, επαίσχυντοι εφιάλτες. Στην Κύπρο του σήμερα, της προσφυγικής βιοπάλης, της κραιπάλης του ανήθικου νεοπλουτισμού και των ψηλών πύργων, η προσωπική εμπάθεια, η ιδιοτέλεια και η υπονόμευση της συλλογικής εμπιστοσύνης επιβάλλουν αυστηρή πολιτική κριτική, όπου κι αν εκδηλώνονται . Έγραψε ο Σεφέρης, στο ποίημα του ‘‘Σαλαμίνα της Κύπρος’’ το 1953: «Κύριε, βόηθα να θυμόμαστε πώς έγινε τούτο το φονικό· την αρπαγή το δόλο την ιδιοτέλεια, το στέγνωμα της αγάπης· Κύριε, βόηθα να τα ξεριζώσουμε…». Το 2026, η κομματική ταυτότητα δεν αποτελεί εγγύηση πολιτικής ηθικής, όταν αποστάτες αρχών, διπρόσωποι Ιανοί και σύγχρονοι Εφιάλτες παραμένουν σε κόμματα και διατηρούν τα αξιώματα που εκείνα τους εξασφάλισαν . Αργά ή γρήγορα περιμένουν να ανταμειφθούν και στις αυλές του ‘ Αρταξέρξη’ ‘όχι με τριάντα αργύρια’ αλλά με θέσεις και αξιώματα. Η κοινωνική και πολιτική υποκρισία μακροχρονίως τσιμεντώνεται, όπως τσιμεντώθηκε και η τούρκικη κατοχή, χωρίς μακροχρόνιο αγώνα ενώ η Αμμόχωστος προδιδόταν ξανά και ξανά. Πάντα επίκαιρα τα λόγια του Ελύτη: « Χρόνους πολλούς μετά την Αμαρτία που την είπανε Αρετή μέσα στις εκκλησίες και την ευλόγησαν...» Και διαχρονικά επίκαιρη η κραυγή της Διδώς Σωτηρίου στα ‘‘Ματωμένα Χώματα’’: ΑΝΑΘΕΜΑ ΣΤΟΥΣ ΑΙΤΙΟΥΣ! «Ο έχων ώτα ακούειν ακουέτω» «και ο νοών νοείτω»… Πρόεδρος του Κοινοτικού Συμβουλίου της Αιγιαλούσας. της κατεχόμενης, θαλασσοφίλητης, επτάλοφης κωμόπολης. Προδομένης το 1974, λησμονημένης έκτοτε από την Κυπριακή Δημοκρατία.
