50 λάρι κάτω από το στραβό ρολόι της Τιφλίδας
«50 λάρι», μου είπε ο σκιτσογράφος στην παλιά Τιφλίδα. Του τα έδωσα. Στο χαρτί του απέκτησα γυαλιά που έπιαναν το μισό μου πρόσωπο, μαλλιά που έφταναν σχεδόν στα παπούτσια και μια γενειάδα μεγαλύτερη από το υπόλοιπο σώμα μου. Το χειρότερο ήταν ότι, με την πρώτη ματιά, κατάλαβα ποιος ήταν. Όσο εκείνος με αποθανάτιζε στο χαρτί, εγώ τον αποθανάτιζα με τη φωτογραφική μηχανή. Μπεζ καπέλο, μπλε μπουφάν, μαρκαδόρος στο χέρι. Είχε σκύψει πάνω στην καρικατούρα μου και χαμογελούσε. Από εκείνη τη φωτογραφία έφτιαξα ένα ψηφιακό πορτρέτο σε ύφος ελαιογραφίας. Ύστερα τον έκανα κι εγώ καρικατούρα, με χοντρές γραμμές σαν τις δικές του. Στη δική μου εικόνα, ακόμη με σχεδιάζει. Με βόλευε να τον αφήσω απασχολημένο. Πίσω του έγερνε ο πύργος του Ρέζο Γκαμπριάτζε. Ο Γεωργιανός μαριονετίστας τον εγκαινίασε στις 6 Νοεμβρίου 2010, όταν ξανάνοιξε το θέατρό του ύστερα από ανακαίνιση. Η Μαρίνα Ντμιτρέφσκαγια, που ήταν στα εγκαίνια, έγραψε πως στην κατασκευή μπήκαν και τούβλα από γκρεμισμένα σπίτια. Κάθε ώρα βγαίνει από ένα πορτάκι ψηλά ένας μικρός άγγελος και χτυπά την καμπάνα. Κάτω από το καντράν, πάλι, δύο μαριονέτες προλαβαίνουν μέσα σε λίγα λεπτά να γνωριστούν, να ερωτευτούν και να γεράσουν μαζί. Όταν του έδειξα το πορτρέτο του, μου ζήτησε να του το στείλω. «50 λάρι», του είπα χαριτολογώντας. Έμεινε στήλη άλατος. Για ένα δευτερόλεπτο, ο άνθρωπος που μόλις είχε κάνει εμένα καρικατούρα μού χάρισε, με το ίδιο του το πρόσωπο, την καλύτερη δική του. Κι εγώ, που τόση ώρα τον φωτογράφιζα, εκείνη ακριβώς τη στιγμή δεν πάτησα το κουμπί. Την έκφρασή του την έχω ακόμα ολοζώντανη στο μυαλό μου. Ήθελα όμως να την αποθανατίσω στο χαρτί. Δυστυχώς, δεν είμαι ζωγράφος. Είμαι αρθρογράφος. Κι έτσι, στο χαρτί και στο μελάνι, τον αποθανατίζω όπως μπορώ.