Συγκλονίζει Κύπρια μητέρα για καρκίνο:«Τα παιδιά δεν ζήτησαν να γίνουν ήρωες»
Τη δύσκολη πραγματικότητα που βιώνουν οι γονείς παιδιών με καρκίνο, ακόμη και μετά την ολοκλήρωση των θεραπειών, αναδεικνύει μέσα από μια συγκλονιστική ανάρτηση ο Παγκύπριος Σύνδεσμος Γονέων και Φίλων Παιδοογκολογικής Μονάδας, δημοσιεύοντας την προσωπική μαρτυρία της Έλενας Παναγιώτου, μητέρας της μικρής Νάγιας. Η μητέρα περιγράφει τη στιγμή που ένας γονιός ακούει τη φράση «το παιδί σου έχει καρκίνο», κάνοντας λόγο για μια στιγμή κατά την οποία ο χρόνος μοιάζει να σταματά και ο κόσμος καταρρέει μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα. Από εκείνη τη στιγμή, όπως εξηγεί, αρχίζει μια πρωτόγνωρη και εξαντλητική διαδρομή, γεμάτη φόβο, αγωνία και αβεβαιότητα. Οι χημειοθεραπείες, οι ακτινοθεραπείες, οι παρενέργειες και οι δύσκολες ημέρες αποτελούν μέρος μιας μάχης που κανένα παιδί δεν θα έπρεπε να χρειάζεται να δώσει. Ωστόσο, όπως επισημαίνει, ούτε η ολοκλήρωση των θεραπειών σηματοδοτεί απαραίτητα το τέλος της δοκιμασίας για την οικογένεια. Αντίθετα, ακολουθεί το άγχος της πιθανής υποτροπής, με κάθε σωματική ενόχληση να προκαλεί ανησυχία και κάθε προγραμματισμένη εξέταση να συνοδεύεται από αγωνία. Όπως αναφέρει χαρακτηριστικά, οι εξετάσεις πραγματοποιούνται κάθε ενάμιση μήνα, ενώ η αναμονή των αποτελεσμάτων επαναφέρει στη μνήμη τις πρώτες δύσκολες στιγμές της διάγνωσης. Παράλληλα, η καθημερινότητα των γονιών συνεχίζεται με ευθύνες που συχνά παραμένουν αόρατες στους γύρω τους. Η χορήγηση καθημερινής χημειοθεραπείας, η παρακολούθηση της κατάστασης του παιδιού και η συνεχής επαγρύπνηση για πιθανούς κινδύνους μετατρέπουν τον γονεϊκό ρόλο σε μια διαρκή προσπάθεια φροντίδας, που απαιτεί επιπλέον αντοχές. Μέσα σε αυτή την πραγματικότητα, οι γονείς καλούνται να συνεχίσουν να εργάζονται, να φροντίζουν την οικογένειά τους και να χαμογελούν, ακόμη κι όταν μέσα τους κυριαρχούν ο φόβος και η εξάντληση. «Ο παιδικός καρκίνος δεν τελειώνει απαραίτητα την ημέρα που ολοκληρώνονται οι θεραπείες», τονίζει η Έλενα Παναγιώτου, υπογραμμίζοντας πως η εμπειρία αφήνει πίσω της φόβους, ανασφάλειες και τραύματα, αλλά και μια διαφορετική αντίληψη για τη ζωή. Μέσα από τη μαρτυρία της, ζητά περισσότερη κατανόηση, ανθρώπινη ευαισθησία και στήριξη προς τις οικογένειες που συνεχίζουν να ζουν με τις συνέπειες της ασθένειας. Όπως σημειώνει, οι γονείς δεν επιθυμούν να χαρακτηρίζονται δυνατοί ή γενναίοι για μια δοκιμασία που ποτέ δεν επέλεξαν και την οποία κανείς δεν θα ήθελε να βιώσει. «Κανένας γονιός δεν θέλει να χρειαστεί να γίνει “δυνατός” με αυτόν τον τρόπο», αναφέρει χαρακτηριστικά, στέλνοντας παράλληλα ένα ηχηρό μήνυμα για τα παιδιά που έρχονται αντιμέτωπα με τον καρκίνο. «Κανένα παιδί δεν θα έπρεπε να χρειαστεί να παλέψει για τη ζωή του. Δεν ζήτησαν να γίνουν ήρωες. Θα έπρεπε απλώς να είναι παιδιά, να ζουν την παιδική τους ηλικία στα πάρκα και όχι στα νοσοκομεία». Η ανάρτηση καταλήγει με ένα μήνυμα που υπενθυμίζει ότι η μάχη με τον παιδικό καρκίνο δεν περιορίζεται στο διάστημα των θεραπειών, αλλά συνεχίζεται καθημερινά για τα παιδιά και τις οικογένειές τους, γι' αυτό και η ανάγκη για στήριξη και ευαισθητοποίηση δεν πρέπει να περιορίζεται σε μία συγκεκριμένη ημέρα ή περίοδο του χρόνου. Διαβάστε επίσης: Η μάχη της μικρής Μαρίας-Αυξέντιας με υδροκεφαλία: «Πανηγυρίζουμε κάθε βήμα»