Επιχείρησε να ρίξει ευθύνη στον νεκρό υπάλληλο του- Ο «μοιραίος» θερμολουτήρας
Απορρίφθηκε από το Εφετείο η έφεση εργοδότη, ο οποίος κρίθηκε αποκλειστικά υπεύθυνος για τον θάνατο εργαζομένου του από δηλητηρίαση με μονοξείδιο του άνθρακα, εξαιτίας της λανθασμένης εγκατάστασης θερμολουτήρα υγραερίου σε χώρο που χρησιμοποιείτο ως μπάνιο. Με απόφασή του, το Εφετείο επικύρωσε την πρωτόδικη κρίση του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας, σύμφωνα με την οποία ο εργοδότης έφερε αποκλειστική ευθύνη για τον θάνατο του υπάλληλού του. Παράλληλα, επιδίκασε έξοδα ύψους €3.000, πλέον ΦΠΑ, εάν υπάρχει, υπέρ των εφεσιβλήτων. Ο μοιραίος θερμολουτήρας χωρίς φουγάρο Σύμφωνα με τα γεγονότα της υπόθεσης, ο αποβιώσας διέμενε μαζί με ομοεθνή του σε ενοικιαζόμενη κατοικία, το ενοίκιο της οποίας κατέβαλλε ο εργοδότης τους. Και οι δύο εργάζονταν για τον ίδιο σε εργασίες μόνωσης ταρατσών, ενώ το κόστος διαμονής αποτελούσε μέρος της μισθοδοσίας τους. Τέσσερις ημέρες πριν από το θανατηφόρο περιστατικό, ο εργοδότης είχε τοποθετήσει θερμολουτήρα που λειτουργούσε με υγραέριο σε δωμάτιο της αυλής, το οποίο χρησιμοποιείτο ως μπάνιο. Ωστόσο, η εγκατάσταση δεν διέθετε φουγάρο για την απαγωγή των καυσαερίων προς το εξωτερικό περιβάλλον. Ο κύλινδρος υγραερίου βρισκόταν έξω από το δωμάτιο, ενώ ο θερμολουτήρας λειτουργούσε στο εσωτερικό του χωρίς κατάλληλη διοχέτευση των αερίων. Ο άτυχος άντρας έχασε τη ζωή του από ασφυξία, συνεπεία εισπνοής μονοξειδίου του άνθρακα, ενώ βρισκόταν μέσα στο μπάνιο. Γνώριζε τους κινδύνους ο εργοδότης Το πρωτόδικο Δικαστήριο είχε διαπιστώσει ότι ο τρόπος εγκατάστασης του θερμολουτήρα εγκυμονούσε σοβαρούς κινδύνους, καθώς τα αέρια που εκπέμπονταν παρέμεναν στον χώρο, χωρίς να διοχετεύονται προς τα έξω. Παρά το γεγονός ότι ο εργοδότης δεν ασχολείτο επαγγελματικά με την εγκατάσταση θερμολουτήρων, το Δικαστήριο έκρινε ότι γνώριζε τον τρόπο λειτουργίας τους και ότι εξέπεμπαν αέρια που, υπό συγκεκριμένες συνθήκες, μπορούσαν να καταστούν δηλητηριώδη. Μάλιστα, γνώριζε ότι η ορθή εγκατάσταση απαιτούσε είτε την τοποθέτηση φουγάρου είτε την εγκατάσταση της συσκευής σε εξωτερικό χώρο, εκτός του μπάνιου. Το πρωτόδικο Δικαστήριο έκρινε ότι, αναλαμβάνοντας ο ίδιος την εγκατάσταση, είχε αναλάβει και καθήκον επιμέλειας έναντι του εργαζομένου. Η παράλειψή του να ολοκληρώσει σωστά την εγκατάσταση, αλλά και να διασφαλίσει ότι ο θερμολουτήρας δεν θα μπορούσε να τεθεί σε λειτουργία υπό επικίνδυνες συνθήκες, συνιστούσε αμελή συμπεριφορά. Τι υποστήριξε στην έφεση Ο εργοδότης προσέβαλε την πρωτόδικη απόφαση με τρεις λόγους έφεσης, υποστηρίζοντας, μεταξύ άλλων, ότι δεν εξετάστηκε ορθά το ενδεχόμενο συντρέχουσας αμέλειας του αποβιώσαντος. Παράλληλα, ισχυρίστηκε ότι δεν είχε αποδειχθεί η αιτιώδης σύνδεση μεταξύ της ημιτελούς εγκατάστασης του θερμολουτήρα και του θανάτου, ενώ υποστήριξε ότι ο εργαζόμενος γνώριζε πως η εγκατάσταση δεν είχε ολοκληρωθεί, διέμενε ήδη αρκετές ημέρες στην κατοικία και είχε εκθέσει τον εαυτό του σε προβλέψιμο κίνδυνο. Το Εφετείο εξέτασε κατά προτεραιότητα τον τρίτο λόγο έφεσης και διαπίστωσε ότι η αιτιολογία που προβαλλόταν δεν αντιστοιχούσε στον ίδιο τον λόγο έφεσης. Ειδικότερα, ενώ ο εργοδότης παραπονείτο ότι το πρωτόδικο Δικαστήριο δεν αποφάσισε κατά πόσο υπήρχε αιτιώδης συνάφεια, στην πραγματικότητα το Δικαστήριο είχε ήδη αποφανθεί ότι η παράλειψη ορθής εγκατάστασης του θερμολουτήρα είχε ως αποτέλεσμα τον θάνατο. Το Εφετείο υπογράμμισε επίσης ότι ο εργοδότης δεν είχε προσβάλει συγκεκριμένα ευρήματα του πρωτόδικου Δικαστηρίου, στα οποία στηριζόταν η διαπίστωση της αιτιώδους συνάφειας. Τα ευρήματα αυτά παρέμειναν, ως εκ τούτου, άθικτα. Ο τρίτος λόγος έφεσης απορρίφθηκε. Δεν αποδείχθηκε ότι ο εργαζόμενος γνώριζε τον κίνδυνο Το Εφετείο συνεξέτασε τους δύο πρώτους λόγους έφεσης, επισημαίνοντας αρχικά ότι ήταν αντιφατικοί. Με τον πρώτο ο εργοδότης υποστήριζε ότι το πρωτόδικο Δικαστήριο δεν εξέτασε τη συντρέχουσα αμέλεια του αποβιώσαντος, ενώ με τον δεύτερο αμφισβητούσε την απόφασή του να μην του καταλογίσει συντρέχουσα ευθύνη. Το Εφετείο υπενθύμισε ότι η συντρέχουσα αμέλεια προϋποθέτει ότι το πρόσωπο μπορούσε εύλογα να προβλέψει ότι η συμπεριφορά του ενδέχεται να προκαλέσει βλάβη στον ίδιο του τον εαυτό, εάν δεν ενεργούσε όπως θα ενεργούσε ένας λογικός και συνετός άνθρωπος. Παράλληλα, διευκρίνισε ότι το βάρος απόδειξης της συντρέχουσας αμέλειας βαρύνει τον εναγόμενο, ο οποίος οφείλει να αποδείξει ότι ο αποβιώσας γνώριζε τον κίνδυνο και, παρά ταύτα, παρέλειψε να λάβει μέτρα αυτοπροστασίας. Στην προκειμένη περίπτωση, το πρωτόδικο Δικαστήριο είχε απορρίψει τον ισχυρισμό του εργοδότη ότι προειδοποίησε τον εργαζόμενο για τους κινδύνους της εγκατάστασης και του συνέστησε να μη χρησιμοποιήσει τον θερμολουτήρα. Επιπλέον, είχε κρίνει ότι ο εργοδότης γνώριζε πως ο αποβιώσας επρόκειτο να χρησιμοποιήσει τη συσκευή στις 31 Ιανουαρίου 2008, ενώ οι καιρικές συνθήκες δεν επέτρεπαν να παραμείνει ανοικτή η πόρτα του μπάνιου. Το Εφετείο επισήμανε ότι τα συγκεκριμένα ευρήματα, όπως και η αξιολόγηση της μαρτυρίας του εργοδότη, δεν είχαν προσβληθεί με τους λόγους έφεσης. «Δεν διαφάνηκε μέσα από την αποδεκτή μαρτυρία πως ο αποβιώσας είχε, έστω και κάποια εν μέρει γνώση του κινδύνου που ενείχε η χρήση του θερμολουτήρα», αναφέρεται χαρακτηριστικά στην απόφαση. Κατά συνέπεια, το Εφετείο έκρινε ότι ορθά το πρωτόδικο Δικαστήριο δεν απέδωσε οποιοδήποτε ποσοστό ευθύνης στον εργαζόμενο. Απορρίφθηκε η έφεση – €3.000 έξοδα Καταλήγοντας, το Εφετείο απέρριψε και τους τρεις λόγους έφεσης και επικύρωσε την πρωτόδικη απόφαση, διατηρώντας την αποκλειστική ευθύνη του εργοδότη για τον θάνατο του εργαζομένου. Ο εργοδότης υποχρεώθηκε επίσης να καταβάλει δικαστικά έξοδα ύψους €3.000, πλέον ΦΠΑ, εάν υπάρχει, υπέρ των εφεσιβλήτων. Η απόφαση επιβεβαιώνει τη σημασία της ευθύνης εκείνου που αναλαμβάνει να εγκαταστήσει εξοπλισμό ο οποίος μπορεί να θέσει σε κίνδυνο την ανθρώπινη ζωή, αλλά και την ανάγκη να αποδεικνύεται συγκεκριμένα η γνώση του κινδύνου από το θύμα προκειμένου να του καταλογιστεί συντρέχουσα αμέλεια. Διαβάστε επίσης: Σαρωτική επιχείρηση Αστυνομίας: Εντόπισαν όπλα, ναρκωτικά και χιλιάδες ευρώ *φωτογραφία ΑΙ