Γιατί απεργούν οι εργαζόμενοι στα Υποστηρικτικά Προγράμματα του ΥΠΑΝ
Ως άμεσα επηρεαζόμενο άτομο από την κατάσταση που επικρατεί στα Υποστηρικτικά Προγράμματα του Υπουργείου Παιδείας, Αθλητισμού και Νεολαίας, αισθάνομαι την ανάγκη να εκφράσω δημόσια την αγανάκτηση και την απογοήτευσή μου για όσα βιώνουμε εκατοντάδες εργαζόμενοι. Από σήμερα Δευτέρα, 2 Νοεμβρίου 2026, οι εργαζόμενοι στα Υποστηρικτικά Προγράμματα προχωρούμε σε επ’ αόριστον απεργία. Μια απόφαση που δεν πάρθηκε ελαφρά τη καρδία, αλλά είναι αποτέλεσμα της παρατεταμένης αβεβαιότητας, της οικονομικής ανασφάλειας και της αδυναμίας να εξασφαλίσουμε λύσεις σε ζητήματα που θα έπρεπε ήδη να είχαν επιλυθεί. Είναι πραγματικά οξύμωρο να υπάρχει νομοθεσία, την οποία κατέθεσε η ίδια η Κυβέρνηση και ψήφισε η Βουλή στις 21 Απριλίου 2026, και σήμερα να βρισκόμαστε στη θέση να διεκδικούμε την εφαρμογή της. Ένας νόμος που θα έπρεπε να διασφαλίζει συγκεκριμένα δικαιώματα και διαδικασίες στελέχωσης φαίνεται στην πράξη να μην εφαρμόζεται σε όλα τα προγράμματα. Το πιο εξοργιστικό είναι ότι περίπου 700 εργαζόμενοι βρίσκονται σήμερα αντιμέτωποι με ένα τεράστιο οικονομικό αδιέξοδο. Πρόκειται για ανθρώπους που περιμένουν να λάβουν επίδομα για τους μήνες κατά τους οποίους δεν εργάζονται, όχι επειδή το επέλεξαν ή επειδή δεν θέλουν να εργαστούν, αλλά επειδή τα ίδια τα προγράμματα είναι κλειστά. Και εδώ βρίσκεται η μεγάλη αδικία: Επειδή έχουμε μετατραπεί σε εργαζομένους αορίστου χρόνου, δεν δικαιούμαστε ανεργιακό επίδομα για τους μήνες που δεν απασχολούμαστε. Από την άλλη, δεν λαμβάνουμε ούτε το εισόδημα που θα έπρεπε να διασφαλίζεται για αυτό το διάστημα. Με απλά λόγια, μένουμε χωρίς μισθό και χωρίς ανεργιακό, περιμένοντας μια πολιτική απόφαση που συνεχώς αναβάλλεται. Πώς μπορεί ένας εργαζόμενος να ανταποκριθεί στις οικογενειακές και οικονομικές του υποχρεώσεις όταν για μήνες δεν γνωρίζει πότε και αν θα πληρωθεί; Πώς μπορεί να αισθάνεται ασφαλής όταν η εργασιακή του σχέση είναι αορίστου χρόνου, αλλά το εισόδημά του παραμένει στον αέρα; Εξίσου σοβαρό είναι και το ζήτημα που προέκυψε με τις καθυστερήσεις στις προκηρύξεις θέσεων σε ορισμένα προγράμματα. Οι καθυστερήσεις αυτές είχαν ως αποτέλεσμα να καλυφθούν ανάγκες των προγραμμάτων με υπερωριακή απασχόληση διορισμένων εκπαιδευτικών, την ίδια στιγμή που αδιόριστοι εκπαιδευτικοί, οι οποίοι εργάζονταν ήδη στα συγκεκριμένα προγράμματα και είχαν αποκτήσει εμπειρία, έμειναν εκτός εργασίας. Είναι δυνατόν να υπάρχουν άνθρωποι που έχουν προσφέρει τις υπηρεσίες τους στα προγράμματα, να γνωρίζουν τις ανάγκες και τις απαιτήσεις τους και τελικά να μένουν χωρίς εργασία, ενώ οι ίδιες ανάγκες καλύπτονται με υπερωρίες από ήδη διορισμένους εκπαιδευτικούς; Κανείς δεν αμφισβητεί το δικαίωμα των διορισμένων εκπαιδευτικών να εργάζονται. Αυτό που αμφισβητούμε είναι η λογική και η δικαιοσύνη των αποφάσεων που λαμβάνονται, όταν υπάρχουν αδιόριστοι εκπαιδευτικοί διαθέσιμοι και με προηγούμενη εμπειρία, οι οποίοι θα μπορούσαν να εργαστούν. Δεν ζητούμε προνόμια. Ζητούμε δικαιοσύνη. Έχουμε κουραστεί να ακούμε για συναντήσεις, συζητήσεις, διαβουλεύσεις και αναβολές. Οι Συντεχνίες ΠΑΣΕΥ–ΠΕΟ και ΟΕΚΔΥ–ΣΕΚ έχουν καταβάλει επανειλημμένες προσπάθειες για να βρεθεί λύση, ωστόσο η Κυβέρνηση εξακολουθεί να μην προχωρεί στη λήψη της απαραίτητης πολιτικής απόφασης. Πίσω από τους αριθμούς υπάρχουν άνθρωποι. Υπάρχουν οικογένειες, παιδιά, δάνεια, ενοίκια, λογαριασμοί και καθημερινές υποχρεώσεις. Δεν είμαστε απλώς εργαζόμενοι σε ένα πρόγραμμα που ανοίγει και κλείνει. Είμαστε άνθρωποι που θέλουμε να εργαζόμαστε, να προσφέρουμε και να έχουμε το δικαίωμα σε ένα αξιοπρεπές και σταθερό εισόδημα. Η επ’ αόριστον απεργία από σήμερα και η μεγάλη κινητοποίηση της Πέμπτης, 5 Νοεμβρίου 2026, με πορεία από το Υπουργείο Οικονομικών προς το Προεδρικό Μέγαρο, αποτελούν πλέον μονόδρομο. Απευθύνουμε έκκληση προς την Κυβέρνηση και το Υπουργείο Παιδείας να αναλάβουν επιτέλους τις ευθύνες τους. Να εφαρμόσουν τη νομοθεσία που οι ίδιοι ψήφισαν, να δώσουν άμεση λύση στο ζήτημα των πληρωμών για τους μήνες που τα προγράμματα παραμένουν κλειστά και να σταματήσουν οι πρακτικές που αφήνουν εργαζομένους εκτός εργασίας. Δεν ζητούμε χάρη. Δεν ζητούμε κάτι παράλογο. Ζητούμε να μπορούμε να ζούμε από την εργασία μας και να μη μένουμε απλήρωτοι για μήνες, χωρίς να έχουμε καμία ευθύνη. Γιατί η αξιοπρέπεια του εργαζομένου δεν μπορεί να εξαρτάται από το πότε θα αποφασίσει η Κυβέρνηση να δώσει λύση. Μαρία Γιωργίου