Τουρκικά ΜΜΕ: «Αιτία πολέμου» το Αιγαίο-Νέα γεωπολιτική εξίσωση σε Α. Μεσόγειο
Από το casus belli στο Αιγαίο μέχρι τις νέες συμμαχίες στην Ανατολική Μεσόγειο, ο τουρκικός Τύπος εντάσσει την αντιπαράθεση με την Ελλάδα σε μια ευρύτερη γεωπολιτική αναμέτρηση. Η επέκταση των ελληνικών χωρικών υδάτων επανέρχεται στο επίκεντρο του τουρκικού σχολιασμού, με ορισμένους αρθρογράφους να υιοθετούν ιδιαίτερα επιθετική ρητορική. Η έγκριση του τουρκολιβυκού μνημονίου παρουσιάζεται -και σήμερα- ως στρατηγικό πλήγμα για την Αθήνα, ενώ η επέκταση των ελληνικών χωρικών υδάτων επαναφέρει απειλές πολέμου. Παράλληλα, η Άγκυρα εμφανίζεται να αναζητεί εναλλακτικές συνεργασίες με τη Λιβύη, την Αίγυπτο και την Ιταλία απέναντι στον άξονα Ελλάδας–Κύπρου–Ισραήλ. Παρά τις διαφορετικές προσεγγίσεις, ο τουρκικός σχολιασμός συγκλίνει στη σύνδεση των ελληνοτουρκικών διαφορών με την αναδιάταξη των περιφερειακών ισορροπιών. Το Αιγαίο παραμένει πεδίο σκληρής αντιπαράθεσης, ενώ η Λιβύη, η Αίγυπτο και τα ενεργειακά έργα εντάσσονται στην προσπάθεια της Άγκυρας να ενισχύσει τη διαπραγματευτική της θέση στην Ανατολική Μεσόγειο. Γενί Σαφάκ: «Αιτία πολέμου» Ο Τούρκος αρθρογράφος Μεχμέτ Σεκέρ υπερασπίζεται σήμερα στη φιλοκυβερνητική εφημερίδα Γενί Σαφάκ το τουρκικό casus belli, υποστηρίζοντας ότι η Ελλάδα επιχειρεί να μετατρέψει το Αιγαίο σε ελληνική θάλασσα μέσω των νησιών. Αμφισβητεί τα θαλάσσια δικαιώματα της Κρήτης και της Ρόδου, φτάνοντας στην απειλητική διατύπωση: «Αν επιμένουν να γίνουν νησιωτικό κράτος, μπορούμε να πάρουμε ακόμη και τα ηπειρωτικά εδάφη τους». Παράλληλα, παρουσιάζει την Ευρώπη ως διαχρονικό αντίπαλο των τουρκικών συμφερόντων. Σοζτζού: «Το τρελό σχέδιο της Ελλάδας για την Τουρκία» Ο Τούρκος αρθρογράφος Σαϊγκί Οζτούρκ παρουσιάζει επίσης σήμερα στην αντιπολιτευόμενη εφημερίδα Σοζτζού την επέκταση των ελληνικών χωρικών υδάτων ως σχέδιο περιορισμού της Τουρκίας στο Αιγαίο, επικαλούμενος υπολογισμούς περί ελληνικού ελέγχου του 60,33% του πελάγους. Ο απόστρατος αντιναύαρχος Αμπντουλάχ Τζαν Ερένογλου θεωρεί ότι η απόφαση του 1995 εξακολουθεί να λειτουργεί αποτρεπτικά, προκρίνοντας παράλληλα στρατιωτική επικοινωνία και μετατροπή του Αιγαίου σε θάλασσα φιλίας. Ο αρθρογράφος, ωστόσο, εμφανίζει την Ελλάδα ως όργανο ξένων δυνάμεων. Παράλληλα, η λιβυκή έγκριση του μνημονίου παρουσιάζεται ως ευκαιρία ανατροπής των ελληνικών σχεδιασμών, με την Αίγυπτο να αναδεικνύεται σε κρίσιμο παράγοντα. Α Χαμπέρ: «Η δυτική επιβολή της Σεβίλλης στην Ανατολική Μεσόγειο πέρασε στην ιστορία» Ο ακαδημαϊκός Λεβέντ Ερσίν Οραλί χαρακτηρίζει στο τουρκικό τηλεοπτικό δίκτυο το τουρκολιβυκό μνημόνιο «ανατροπή των δυτικών προσπαθειών περιορισμού της Τουρκίας». Αμφισβητεί την ελληνική οριοθέτηση μέσω Κρήτης και υποστηρίζει ότι η ελληνοαιγυπτιακή συμφωνία επηρεάζει περίπου 100.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα λιβυκών διεκδικήσεων. Προτείνει ενεργειακή συνεργασία Τουρκίας–Λιβύης–Αιγύπτου. ΤΡΤ Χαμπέρ: «Μήνυμα από τη Λιβύη για το μνημόνιο περί θαλασσών: Κυρίαρχη απόφαση που προστατεύει τα συμφέροντά μας» Το κρατικό δίκτυο προβάλλει τη δήλωση του προέδρου της λιβυκής Βουλής των Αντιπροσώπων, Σαλιχίν Αμπντουνέμπι, ότι το μνημόνιο αποτελεί κυρίαρχη απόφαση που προστατεύει τα λιβυκά συμφέροντα. Γενί Σαφάκ: «Διαμορφώθηκε μια νέα και επικίνδυνη κατάσταση στη Μαύρη Θάλασσα» Ο Γιαχιά Μποστάν θεωρεί ότι η Ελλάδα βρίσκεται σε δύσκολη θέση μετά τη λιβυκή έγκριση και ενδέχεται να προκαλέσει ένταση για να ξεπεράσει το αδιέξοδό της. Συνδέει τη στρατηγική αξία του μνημονίου με την προσπάθεια ενοποίησης ανατολικής και δυτικής Λιβύης, αναγνωρίζοντας ότι οι σχετικές συνομιλίες δεν έχουν ακόμη αποδώσει οριστικό αποτέλεσμα. Ες Ες Μπουλτέν: «Η τουρκική πρόταση προς την Αίγυπτο προσφέρει πλεονέκτημα 15.000 τετραγωνικών χιλιομέτρων έναντι συμφωνίας με την Ελλάδα» Αναπαράγει την εκτίμηση του Μουχάμαντ Αμπντελουαχίντ ότι μια τουρκοαιγυπτιακή οριοθέτηση θα προσέφερε στο Κάιρο επιπλέον 15.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα θαλάσσιας δικαιοδοσίας. Αναγνωρίζεται, ωστόσο, ότι η ελληνοαιγυπτιακή συμφωνία δυσχεραίνει ένα τέτοιο ενδεχόμενο. Γετκίν Ριπόρτ: «Δεύτερη πράξη στη Λιβύη: Η Τουρκία προτείνει μια νέα εξίσωση στην Ανατολική Μεσόγειο» Ο ακαδημαϊκός Αχμέτ Ερντί Οζτούρκ εκτιμά σε άρθρο του στο Yetkin Report ότι η Άγκυρα επιδιώκει εναλλακτικό άξονα με Λιβύη, Αίγυπτο και Ιταλία απέναντι στη συνεργασία Ελλάδας–Κύπρου–Ισραήλ. Αναγνωρίζει όμως τα όρια που θέτουν η ευρωπαϊκή στήριξη στην Αθήνα, η ισραηλινή ισχύς και οι αιγυπτιακές συμφωνίες. Θεωρεί αποτελεσματικότερη την προσφορά οικονομικών και διπλωματικών κινήτρων από τη δημιουργία αντίπαλου μετώπου. Καλώδια: Δύο έργα, μία αντιπαράθεση Παράλληλα, οι υποθαλάσσιες διασυνδέσεις προβάλλονται ως νέο πεδίο αμφισβήτησης των ελληνικών θαλάσσιων αρμοδιοτήτων. Αϊντινλίκ: «Δύο καλώδια, δύο κρίσεις στην Ανατολική Μεσόγειο» Η εθνικιστική εφημερίδα συνδέει τις αντικρουόμενες NAVTEX για τις έρευνες του KOBI RUEGG με την προετοιμασία επανέναρξης του GSI, αποδίδοντας στην Αθήνα την αύξηση της έντασης. Παρουσιάζει τις δύο υποθέσεις ως εκφάνσεις της ίδιας διαφωνίας για την αρμοδιότητα έγκρισης και συντονισμού θαλάσσιων δραστηριοτήτων, αντιπαραβάλλοντας τις ελληνικές θέσεις με την τουρκική απαίτηση άδειας. Ελλάδα–Ισραήλ κατά Τουρκίας Την ίδια ώρα, η ελληνοϊσραηλινή προσέγγιση παρουσιάζεται -ξανά- από φιλοκυβερνητικούς σχολιαστές ως μέρος ευρύτερης προσπάθειας περιορισμού της τουρκικής ισχύος. Γενί Σαφάκ: «Αν εκλεγεί ο Νετανιάχου, θα εκραγούν πυρηνικά όπλα, θα ξεσπάσει τουρκοϊσραηλινός πόλεμος. Πώς ο Λούλα αιφνιδίασε ΗΠΑ και Ισραήλ; Τι είπε η Συμμαχία της Μέκκας στην Τεχεράνη; Η θεωρία της “Μεσαίας Ζώνης” πρέπει να γίνει κρατική πολιτική» Ο Τούρκος αρθρογράφος της Γενί Σαφάκ, Ιμπραχίμ Καραγκιούλ, ισχυρίζεται ότι το Ισραήλ θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει την Ελλάδα ως «δούρειο ίππο» σε ενδεχόμενη σύγκρουση με την Τουρκία. Επικαλείται ελληνοϊσραηλινές ασκήσεις και προειδοποιεί για πιθανό πόλεμο στο Αιγαίο ή στην Ανατολική Μεσόγειο, προκρίνοντας ως απάντηση τη διεύρυνση των τουρκικών περιφερειακών συμμαχιών, ακόμη και με το Ιράν. Α Χαμπέρ: «Διπλωματική αντεπίθεση της Τουρκίας» Η Τουρκάλα αρθρογράφος Χιλάλ Καπλάν αντιπαραβάλλει την ελληνική προσέγγιση με το Ισραήλ και την «Ασπίδα του Αχιλλέα» με τη διπλωματική κινητικότητα της Άγκυρας προς Ευρώπη, αραβικές χώρες και Ιράν. Θεωρεί ότι η Τουρκία διαθέτει μεγαλύτερη ευελιξία, καθώς μπορεί να συνεργάζεται ακόμη και με χώρες με τις οποίες διαφωνεί, όπως η Αίγυπτος για το τουρκολιβυκό.