Στρατηγικές θαλάσσιες πλατφόρμες στο Αιγαίο προτείνει Τούρκος αναλυτής
Ο νομικός και αναλυτής διεθνών σχέσεων Λεβέντ Ερσίν Οραλί προτείνει στη φιλοκυβερνητική τουρκική ιστοσελίδα Star, την κατασκευή τεχνητών νησιών και θαλάσσιων πλατφορμών στο Αιγαίο ως μέρος μιας μακροπρόθεσμης τουρκικής θαλάσσιας στρατηγικής. Ο ίδιος υποστηρίζει ότι τέτοιες υποδομές θα πρέπει να έχουν πολιτικό, οικονομικό, ερευνητικό και περιβαλλοντικό χαρακτήρα και να αναπτύσσονται εντός των υφιστάμενων νομικών δικαιοδοσιών της Τουρκίας. Στο άρθρο με τίτλο «Στρατηγικές προτάσεις για την Τουρκία στο Αιγαίο – Ι», ο Οραλί συνδέει την πρότασή του με τις τουρκικές ενστάσεις για την αποστρατικοποίηση ελληνικών νησιών, αλλά τάσσεται κατά της περαιτέρω στρατιωτικής κλιμάκωσης. Τεχνητά νησιά και θαλάσσιες πλατφόρμες Ως πρώτη πρόταση, ο Οραλί εισηγείται την ανάπτυξη «στρατηγικών θαλάσσιων πλατφορμών», οι οποίες, όπως αναφέρει, θα μπορούσαν να ενισχύσουν την τουρκική παρουσία στο Αιγαίο μέσω πολιτικών υποδομών, επιστημονικής έρευνας, ναυτικής ασφάλειας και οικονομικών δραστηριοτήτων. Σύμφωνα με την πρότασή του, θα μπορούσαν να δημιουργηθούν λιμενικές και εφοδιαστικές υποδομές, ερευνητικοί σταθμοί, αλιευτικές εγκαταστάσεις και δυνατότητες έρευνας και διάσωσης σε περιοχές που ο ίδιος θεωρεί ότι εμπίπτουν στη νομική δικαιοδοσία της Τουρκίας, κάνοντας ειδική αναφορά στις θαλάσσιες περιοχές γύρω από το Καστελόριζο και τη Χίο. Ο Οραλί διευκρινίζει ότι ο στόχος, κατά την πρότασή του, δεν είναι η δημιουργία νέας στρατιωτικής έντασης, αλλά η μακροπρόθεσμη ενίσχυση της τουρκικής οικονομικής και πολιτικής, δηλαδή μη στρατιωτικής, παρουσίας στη θάλασσα. Το διεθνές δίκαιο και τα τεχνητά νησιά Ο Τούρκος αναλυτής αναγνωρίζει, πάντως, ότι οι τεχνητές κατασκευές δεν δημιουργούν αυτομάτως νέα δικαιώματα στη θάλασσα. Όπως επισημαίνει, ένα τεχνητό νησί δεν αποκτά το καθεστώς φυσικού νησιού και δεν δημιουργεί από μόνο του χωρικά ύδατα ούτε μεταβάλλει τις θαλάσσιες ζώνες δικαιοδοσίας. Στο πλαίσιο αυτό, υποστηρίζει ότι αντίστοιχα διεθνή παραδείγματα, όπως η ανάκτηση εδαφών από τη θάλασσα στην Ολλανδία, η επέκταση της χερσαίας έκτασης της Σιγκαπούρης και οι υπεράκτιες υποδομές της Ιαπωνίας, μπορούν να αποτελέσουν σημεία αναφοράς για τον σχεδιασμό τουρκικών έργων. Κατά τον Οραλί, το μέγεθος των κατασκευών δεν θα πρέπει να αποτελεί το βασικό κριτήριο, αλλά η λειτουργικότητα, η βιωσιμότητα, το κόστος και το μακροπρόθεσμο στρατηγικό όφελος. Στο πιο τεχνολογικό σκέλος της πρότασής του, ο Οραλί περιγράφει πλατφόρμες που θα μπορούσαν να διαθέτουν ηλιακά και αιολικά συστήματα, μονάδες αφαλάτωσης, δορυφορικές επικοινωνίες, μετεωρολογικούς σταθμούς και αισθητήρες βυθού. Παράλληλα, αναφέρεται στη χρήση τεχνητής νοημοσύνης για την ανάλυση της θαλάσσιας κυκλοφορίας, μη επανδρωμένων θαλάσσιων σκαφών και συστημάτων τηλεπισκόπησης, με στόχο την παρακολούθηση της αλιείας, της ρύπανσης, της θερμοκρασίας και των ρευμάτων, αλλά και των κινήσεων των πλοίων. Όπως υποστηρίζει, οι πλατφόρμες θα μπορούσαν έτσι να λειτουργήσουν ως κέντρα πολλαπλών χρήσεων, συνδυάζοντας θαλάσσια έρευνα, περιβαλλοντική διαχείριση και πολιτική ναυτική ασφάλεια. Χωρίς αλλαγή του νομικού καθεστώτος Ο Οραλί επισημαίνει ότι η προτεινόμενη στρατηγική δεν θα πρέπει να αποσκοπεί στην αλλαγή του νομικού καθεστώτος του Καστελόριζου ή της Χίου ούτε στη δημιουργία δικαιωμάτων επί ελληνικών θαλάσσιων ζωνών. Καταλήγοντας, ο ίδιος υποστηρίζει ότι η τουρκική στρατηγική στο Αιγαίο δεν θα πρέπει να στηρίζεται στη στρατιωτική ισχύ, αλλά στη δημιουργία μόνιμης πολιτικής υποδομής. «Η οδός για την στρατηγική επιτυχία δεν περνάει από τη ρίψη τσιμέντου στη θάλασσα, αλλά από τη δημιουργία μιας μόνιμης πολιτικής ικανότητας με τη σωστή τοποθεσία, τη σωστή νομική βάση και τον σωστό οικονομικό σκοπό».