Δύο οι σχολές σκέψης, ένα το διαφαινόμενο αδιέξοδο
Δεν είναι το αδιέξοδο από μόνο του το πρόβλημα. Ούτε το γεγονός ότι ο Πρόεδρος έχει επανειλημμένα προβλέψει εξελίξεις που τελικά δεν ήρθαν. Ούτε ακόμη το ύφος βεβαιότητας με το οποίο κατά καιρούς μας λέει ότι κάτι βρίσκεται προ των πυλών. Ένας πολιτικός μπορεί να κάνει εκτιμήσεις, να διακινδυνεύει προβλέψεις ή ακόμη και να επιλέγει συνειδητά έναν πιο αισιόδοξο τρόπο παρουσίασης των πραγμάτων, ιδιαίτερα σε μία.... προεκλογική περίοδο. Έχω καλή πρόθεση και μπορώ να το κατανοήσω. Αυτό που δυσκολεύομαι να καταλάβω είναι κάτι άλλο. Η εμμονή με την οποία ο Πρόεδρος δεσμεύεται συνεχώς στο διαπραγματευτικό κεκτημένο. Ένα κεκτημένο που αφορά συνομιλίες οι οποίες εδώ και τέσσερα χρόνια δεν ξεκίνησαν ποτέ. Δεσμεύεται στις συγκλίσεις. Συγκλίσεις που η κοινωνία δεν έμαθε ποτέ πραγματικά ποιες είναι. Δεσμεύεται στις νέες ιδέες. Νέες ιδέες που επίσης δεν μάθαμε ποτέ ποιες ακριβώς είναι. Και την ίδια στιγμή γίνεται συνεχώς αναφορά στην επιτυχία της εξωτερικής πολιτικής. Μόνο που, στο Κυπριακό τουλάχιστον, δυσκολεύομαι να δω πού ακριβώς μεταφράστηκε αυτή η επιτυχία σε αποτέλεσμα. Ούτε απέναντι σε εκείνους που λένε ότι είμαστε διαθέσιμοι για συνομιλίες χωρίς όρους και προϋποθέσεις και έτοιμοι για μεγάλες παραχωρήσεις, στο όνομα της λύσης. Ούτε απέναντι στους άλλους, τους πιο «παράξενους», όπως η περίπτωση μου για παράδειγμα, που επιμένουν να ρωτούν τι ακριβώς συζητάμε, πώς το συζητάμε και πού οδηγεί αυτή η διαδικασία. Που θέλουν, για παράδειγμα, να ξέρουν αν μέσα σε αυτό το πλαίσιο θεωρούμε αποδεκτά το δικαίωμα του "βέτο" , την εκ περιτροπής προεδρία ή τον περιορισμό των τριών βασικών ελευθεριών κλπ κλπ... Οι οποίοι δεν απορρίπτουν τη λύση. Απλά ζητούν να ξέρουν και έχουν αξιώσεις από το περιεχόμενο αυτής. Και κάπου εδώ βρίσκεται ίσως η μεγαλύτερη αντίφαση. Έχουμε καταφέρει να φτάσουμε σε ένα σημείο όπου, ύστερα από τέσσερα χρόνια, δεν μπορεί να είναι πραγματικά ευχαριστημένη σχεδόν καμία από τις πλευρές που πραγματεύονται το Κυπριακό. Ούτε εκείνοι που θεωρούν ότι πρέπει να είμαστε συνεχώς διαθέσιμοι για λύση, με ασθενές το κριτήριο του περιεχομένου αυτής. Ούτε εκείνοι που θεωρούν ότι η λύση πρέπει να είναι αποτέλεσμα σκληρής διαπραγμάτευσης με στόχο το δίκαιο και βιώσιμο του περιεχομένου της. Ούτε εκείνοι που θέλουν να ξέρουν τι ακριβώς διαπραγματευόμαστε πριν δώσουν λευκή επιταγή. Ούτε οι άνθρωποι της πρώτης γραμμής. Ούτε οι απλοί πολίτες που, ύστερα από τόσα χρόνια, προσπαθούν απλώς να καταλάβουν τι γίνεται. Και μέσα σε όλα αυτά, συνεχίζουμε να μιλάμε με μεγάλη βεβαιότητα για το κεκτημένο, τις συγκλίσεις και τις νέες ιδέες. Ίσως, λοιπόν, το πραγματικό ερώτημα σήμερα δεν είναι αν θα έρθουν ακόμη μία φορά «εξελίξεις»..όπως ο κ. Νίκος Χριστοδουλίδης συνεχώς λέει. Αυτό είναι μέρος της πολιτικής, ως είπαμε, διαδικασίας. Είναι πολύ πιο απλό το πραγματικό ερώτημα. Τι κάναμε μέχρι σήμερα; Τι ακριβώς συζητάμε; Πού ακριβώς πάμε; Και, κυρίως, πού ακριβώς δεν πάμε; Αυτό ας απαντήσει ο πρόεδρος της Δημοκρατίας και το αν έκανε ή κάνει λάθος προβλέψεις δεν είναι το πλέον σημαντικό. Άνθρωποι είμαστε.. Κυριάκος Α. Κενεβέζος